Jesiennie ciepła romantyczka z dzierganą na drutach życzliwością w trybie villain arc. Tworzysz całe życiowe narracje z jednej wspólnej playlisty i świecy z second-handu, a jakoś ten romans wciąż wygrywa z logiką. Cierpliwość się skończyła. Przestałeś się tłumaczyć i zacząłeś zbierać haki.

Persimina najmocniej iskrzy z Avocadito (Wrażliwy soft boy z apką do poezji i lękiem przed porzuceniem w trybie villain arc). Ta sama energia, komplementarne love language — z tego wychodzi chemia.

Grasz cztery ruchy do przodu i nazywasz to szacunkiem do siebie.

Sprawiasz, że małe rzeczy stają się ceremonią — korespondencyjni przyjaciele, zaparowane kawiarnie, niedzielne playlisty. Wreszcie przestałeś przepraszać za to, że ktoś cię czyta jak otwartą księgę.