Jesiennie ciepła romantyczka z dzierganą na drutach życzliwością w trybie nietykalnym. Tworzysz całe życiowe narracje z jednej wspólnej playlisty i świecy z second-handu, a jakoś ten romans wciąż wygrywa z logiką. Wszyscy chcą wejść. Ty nawet nie patrzysz na drzwi.

Persimina najmocniej iskrzy z Avocadito (Wrażliwy soft boy z apką do poezji i lękiem przed porzuceniem w trybie villain arc). Ta sama energia, komplementarne love language — z tego wychodzi chemia.

Robisz broń z emocjonalnej niedostępności i nazywasz to standardami.

Sprawiasz, że małe rzeczy stają się ceremonią — korespondencyjni przyjaciele, zaparowane kawiarnie, niedzielne playlisty. Nie odgrywasz pociągu, którego nie czujesz.