Wyselekcjonowany dowcip z pewnością niczym światło w bibliotece w trakcie spirali. Rządzisz niepodzielnie, bez podnoszenia głosu. Ludzie wpadają do Twojego mieszkania i wychodzą, przemeblowując całą swoją psychę na podstawie tego, co rzuciłeś o jakimś filmie. Jedna opóźniona wiadomość, dwa ponowne czytania, trzy wnioski — żaden nie do przeżycia.

Pearetta najmocniej iskrzy z Kiwito (Słodki w teorii, nieprzewidywalny w praktyce ze wszystkim na stole). Ta sama energia, komplementarne love language — z tego wychodzi chemia.

Budujesz śledczą sprawę przeciwko uczuciu, które tak naprawdę jest okej.

Sprawiasz, że zwykli ludzie brzmią jak geniusze, gdy ich cytujesz. Rozmowna hojność przebrana za cięty dowcip. Tak ci zależy, że tracisz panowanie — a ono i tak zawsze było negocjowalne.